Manolo Lanchas e a súa maxia
por Miguel Mosquera

Penso, e sen querer ser atrevido, que o inicio de todo o que veu despois foi a súa intervención e transformación da súa vivenda no lugar de Casdemendo.
Nela vimos a súa habilidade para crear e ordenar os módulos que foi construíndo con materiais reciclados e resucitados. Demostrando o seu gusto e o seu
saber facer: soldando, montando e reconstruíndo. Ao final, facendo unha colaxe arquitectónica cun exercicio de implicación coa contorna natural e rural.
O anteriormente exposto leva a esta primeira exposición dos traballos de Manolo Lanchas en Ourense.
O que Manolo nos presenta é o resultado de moitos anos de calado labor. Non é unha mostra espontánea senón a consecuencia dun traballo
constante e serio. Os seus materiais son os apeiros ou ferramentas de labranza, materiais industriais, chapas de coches, restos de motos, madeiras e ferros. É como un “artellador” que coa reciclaxe, observando e interpretando o que lle transmiten e suxiren os materiais, crea formas belas, delicadas e con movemento, pero sen esquecer a contundencia do material utilizado. Fundamentalmente: Busca – Observa – Atopa – Crea. É o seu xogo. Construír con materiais de refugallo, obxectos cheos de graza e poesía para emocionarnos e marabillarnos. Ao final é maxia… Tamén, a fin dos seus traballos, a parte da súa creatividade, é compartir os seus achados para recoñecerse e que o queiramos. Aproveitemos este momento de maxia. Que nos diría Mon?.